આઇન્સ્ટાઇન નો સાપેક્ષવાદ

સમય સાપેક્ષ છે,
નિરપેક્ષ છે ફક્ત પ્રકાશનો વેગ।
પ્રકાશના વેગની ગતિએ જનારા માટે
થંભી જાય છે સમય .

સમયનું થંભી જવું આમ પણ શક્ય છે .

* * *

હું સાંજે પેલી ગલીના વળાંકે ઊભા ઊભા
જોઊં છું તારી રાહ .
તું આવે છે,
સામે ઊભી રહે છે,
તું મૌન છે,
હું મૌન છું
અને
થંભી જાય છે સમય .


સમયનું થંભી જવું આમ પણ શક્ય છે .

* * *

હું તારાથી જોજનો દૂર .
અચાનક તારા હાથે લખાયેલ
એક પત્ર મળે છે -
પ્રેમ, લાગણી, વિરહ, યાદ -
ઊભરાય છે શબ્દો
અને
સ્ત્રવે છે આંખો
અને
થંભી જાય છે સમય .

સમયનું થંભી જવું આમ પણ શક્ય છે .

* * *

હું એકલો અટૂલો
તડપું છું તારી યાદમાં -
તને વિંટળાયા છે કોઇના બાહુ .
હું આંખો મીંચી જાઊં છું,
છવાઇ જાય છે અંધકાર -
થંભી જાય છે સમય .

સમયનું થંભી જવું આમ પણ શક્ય છે .

* * *

હું બેઠો છું
આપણા બંગલાની બહાર
પથરાયેલ લોન પરની
ઢાળેલી ખુરશીમાં .
ધીમે ધીમે છવાય છે સાંજ .
બંગલામાં ફક્ત નિરવતા
પ્રત્યેક સાંજે આવે છે તારી યાદ .

તું ગઈ છે એક અજાણ્યા વિશ્વમાં,
મારેથી
અનંત ગણે દૂર -
તારા અસ્તિત્વની રાખ ઊડીને છવાઇ જાય છે
મારા રોમ રોમ પર
અને
હું ઝબકી જાઊં છું -
થંભી જાય છે સમય .

સમયનું થંભી જવું આમ પણ શક્ય છે .

* * *